Augustus 1988 – heden Mekke van Dijk en Johanna Willemina van der Zee

Mekke van Dijk en Hanneke (Johanna Willemina) van der Zee trouwden op 12 februari 1981 in het gemeentehuis van Annen.

Leekster Courant 20-8-1955 (Delpher)

Mekke is in 1955 geboren in Leegkerk, zoon van Wiggele van Dijk en Maria Pikstra. Toen hij 10 jaar was overleed zijn vader en hertrouwde zijn moeder met Albert Siegers van Steentil. Zijn moeder overleed zeven jaar later.
Hanneke is geboren in 1958, vanwege plaatsgebrek, in de kelder van Huize Tavenier in Groningen (verloskundige kliniek). Zij is een dochter van Izaak Sijtze van der Zee en Grietje Trientje Hopma, die toen in de Van Mesdagstraat in de stad woonden. Vijf jaar later verhuisden ze naar de Helperooststingel. Haar vader was layout verzorger bij boekdrukker Jakob Dijkstra aan de Helperoostsingel, waar ze boven gingen wonen. Drie jaar later, toen Hanneke 10 jaar oud was, vertrokken ze naar Annen aan de Zuidlaarderweg 101, een klein boerderijtje waar verder vrijwel geen voorzieningen in aanwezig waren. Ze hebben dat toen helemaal verbouwd, Hanneke vond het geweldig, weg uit de stad op het platteland!

Mekke en Hanneke hebben elkaar op een aparte manier gevonden:
Hanneke werkte in die tijd als dierenartsassistente bij dierenarts de Graaff aan de Radesingel te Groningen. Mekke werkte bij het aannemersbedrijf (de Koninklijke) Sjouke Dijkstra te Leek. Hanneke woonde nog in Annen bij haar ouders en Mekke woonde op Nieuwklap in een eigen huisje, Friesestraatweg 2, wat toen een dubbele woning was (zie foto):

Friesestraatweg 2 (rechter gedeelte van het pand)

Gezamenlijke factor was ene Anje Pit, die aan de andere kant van het Aduarderdiep woonde op Slaperstil en als schoonmaakster werkte bij dierenarts de Graaf. Haar man was walsmachinist bij dezelfde werkgever als Mekke. Mekke had al eens laten vallen dat hij eigenlijk wel eens een vrouw wilde, maar ze moest wel van beesten houden!
Nou, zei Anje Pit, dan weet ik wel iemand, Hanneke, dierenartsassistente, is ook alleen en woont in Annen. Al was het allemaal grappig bedoeld, het zette Mekke wel aan het denken en hij dacht: ik bel dat wichtje eens even op. En zo ging bij Hanneke haar ouders op een zondagmiddag, 10 februari 1980, rond het middaguur de telefoon en zei Mekke: “ik wil wel eens even langskomen om te kijken, heb al wat van je gehoord”. Hanneke haar ouders hadden ook allerlei beestjes en die wilde Mekke wel even zien (om Hanneke te ontmoeten…). Hanneke dacht “no way, dat gaan we niet gelijk doen", ze wilde zich eerst wel even optutten en zich op haar best kleden, want ze snapte wel wat Mekke zijn bedoeling was. Hij mocht dinsdag komen, na het werk. Omdat het boerderijtje van haar ouders wat achteraf tussen twee andere boerderijen lag had Hanneke hem via Anje Pit een plattegrondje gegeven van haar woonsituatie . Maar aangezien Hanneke geen “op schaal” had toegepast op haar tekening en Mekke daar wel van uit ging reed hij in dikke mist haar boerderijtje voorbij en kwam een flink stuk verder aan het einde van het pad in de modder vast te zitten. Dus Hanneke ging Mekke helpen door het opdrukken van de auto om die weer los te krijgen, waarbij de wielen van Mekke zijn auto de mooie kleren van Hanneke versierde met de nodige modder. Maar het kwam goed, al snel trok Hanneke bij Mekke op Nieuwklap in en een jaar later trouwden ze. Daarna zijn ze verhuisd naar het Aduarder Voorwerk op E.H. Woltersweg 9, wat anno 2026 verscholen ligt achter een dichte bossage (tweede pand vanaf de brug van Aduard).

E.H. Woltersweg 9

Omdat ze in gemeenschap van goederen waren getrouwd en Mekke een konijnenfokkerij had opgezet lieten ze in 1983 een akte met huwelijkse voorwaarden opstellen:

NvhN 25 juni 1983 (Delpher)

In hun nieuwe huis werd hun eerste kind, Margriet, in 1986 geboren.
Omdat ze daar niet voldoende ruimte hadden en de boerderijen dicht bij elkaar lagen wilden ze verhuizen en al snel werd het pand verkocht.
Mekke had al eens voordat hij Hanneke kende gezegd dat hij Zuiderweg 11 wel een mooi plekje vond en toen dat te koop kwam werd dat na flink onderhandelen op 31 augustus 1988 gekocht van van Gerard en Caroline de Lange.
Een aantal maanden later werd hun tweede kind, Karin, geboren in 1989 en twee jaar later hun derde en laatste kind, Wietze, in 1991.

In 1996 besloten Hanneke en Mekke een speksteenkachel te laten plaatsen in een ruimte, die ze van de stal hadden afgescheiden. Aangezien dat goed beviel werd twee jaar later een tweede speksteenkachel geplaatst, nu in de huiskamer.

Mekke was trouwens ook een bedreven mollenvanger en heeft heel wat landerijen in de verre omtrek zijn klemmen uitgezet. Hierdoor kwam hij vaak op prachtige plekken in het mooie landschap waarin we wonen.
Begin 2000 is Mekke vanwege een aangeboren heupafwijking tegen zijn zin afgekeurd.

Een paar konijnen uit Mekke zijn fokkerij (foto fam. van Dijk)

Naast de konijnenfokkerij die Mekke op Zuiderweg 11 bestierde, hielden Mekke en Hanneke er ook schapen en Lakenvelder koeien, die je toen niet veel meer zag hier in de buurt. Het was een uitstervend ras, dat inmiddels weer in aantal is toegenomen. De Lakenvelder staat volgens Wiki bekend om zijn vriendelijke karakter en probleemloosheid.
De eerste Lakenvelder koe is gekomen in 1997 of 1998 en zijn op een een korte onderbreking altijd op Zuiderweg 11 gebleven tot Mekke last kreeg van hart- nierfalen in 2023. Daarna was het houden van deze dieren voor Mekke en Hanneke niet meer te doen.
Dochter Karin vertelde aan meester Jaap op school, dat haar vader een koe had gekocht. Toen meester Jaap vroeg wat voor een koe dat was, zei Karin:
“dat weet ik niet maar het is een oranje koe met een wit zadeltje”…

De lakenvelders van Mekke (foto fam. van Dijk)

twee Lakenvelder kalfjes in de hooikiep (foto fam. van Dijk)

Een volwassen Lakenvelder kijkt over de halve deur van de hooikiep (foto fam. van Dijk)

Zuiderweg 11 is ook een paradijsje voor heel wat dieren. Zo vind je er egels, zes zwerfkatten en vele soorten vogels, waaronder Mekke zijn passie, de boerenzwaluw! Ieder jaar nestelen er weer heel wat zwaluwen op Zuiderweg 11, die dankbaar gebruik maken van de faciliteiten, die Mekke voor hun heeft gemaakt (plankjes, luik in de de staldeur e.d.). Het aantal nestelende zwaluwen neemt de laatste jaren wel af helaas. Een dochter van Eilko Knoop kwam een keer op bezoek en zei toen ze de zwaluwplankjes zag: “Ah, dat deed mijn vader vroeger ook al! Hij was zwaluwgek!” (vermoedelijk was dat dochter Trijntje Knoop).

Zuiderweg 11 de voorkant (foto fam. van Dijk)

De achteringang, met de klimhortensia (foto fam. van Dijk)

Er waren zelfs cavia’s. Hanneke kreeg die omdat ze gestopt was met roken, maar aangezien beide geslachten vertegenwoordigd waren breidde het aantal snel uit. Na een uitsterfbeleid nam Marieke Wilschut (zie ’t Veloatje) de laatste cavia’s over, haar eerste cavia’s in haar op ’t Veloatje opgezette caviaopvang.

Nu zijn er alleen nog een aantal konijnen, de eenden en wat legkippen.

de achterkamer, gemaakt met pallethout (foto fam. van Dijk)

Aan de noordkant van het pand heeft Mekke zelf van afvalhout (was eigenlijk bedoeld als brandhout voor de kachel) een prachtige achterkamer gemaakt en bij de gegraven vijver een tuinhuisje en een pad over de vijver naar het tuinhuisje.
Ook andere bouwwerken maakte hij op dezelfde manier. De meeste bouwwerken hebben dan ook niets tot bijna niets gekost.

het bruggetje naar de vijver met het tuinhuisje (foto fam. van Dijk

Mekke en Hanneke probeerden altijd zo zelfvoorzienend mogelijk te leven. Mekke deed de tuin, Hanneke zaaide voor en verwerkte de opbrengst, zoals wecken, inmaken, invriezen, bier en wijn maken enz. Dat doen ze trouwens nu nog steeds.

kolen in de groentetuin, foto’s fam. van Dijk)

het drogen van de (bruine) bonen (foto fam. van Dijk)